De Watervrienden Zevenaar

Watervrienden Zevenaar ‘bewoont’ een unieke molen

Of de voorzitter van Watervrienden Zevenaar zich tevens de ‘Molenaar van Zevenaar’ voelt? Nee, niet echt. Dat  zou je wel verwachten als een vereniging een clubhuis huurt dat gevestigd is in een heuse molen. Over deze molen maar vanzelfsprekend ook over alles wat in- en rond zijn vereniging speelt, een gesprek met de voorzitter van de ‘vrienden’, Fred Koonings.

Tekst en foto: Jan Soek

Je zult als vereniging van de gemeente maar toestemming krijgen om in een deel van  een molen je clubhuis te mogen vestigen. En niet in zomaar een molen, maar eentje uit 1447 die daarmee waarschijnlijk de oudste nog bestaande windkorenmolen van Nederland is! Voorzitter Fred Koonings (66) reageert echter enigszins laconiek als hem die eretitel ’Molenaar van Zevenaar’ wordt voorgehouden: ‘Nee, zo voel ik mij niet echt. We zijn er dertig jaar geleden, dankzij een aanbod van de gemeente, ‘ingerold’ toen we uit ons oude clubhuis moesten vertrekken en een deel van dit pand kregen aangeboden. Overigens tot verdriet van de ‘echte’ molenaar zelf die er graag had willen wonen. Ja, dat heeft een aantal jaren wel voor scheve gezichten gezorgd. Maar ach, we worden allemaal ouder en dus ook wat milder. De scherpe kantjes zijn er nu wel van af”, constateert hij met een glimlach. “Maar je hebt gelijk, als ik in het land zie dat veruit de meeste verenigingen helemaal geen onderkomen hebben, of alleen iets dat meer op een bezemkast lijkt dan op een clubhuis, dan realiseer je je wel dat wij hier als ‘God in Frankrijk’ zitten. Naast dat het een uniek pand is, heeft het alles dat je maar wensen kunt zoals een horeca- en vergaderruimte voor zo’n veertig, vijftig personen. En op zolder, waar de originele katrollen nog aan het plafond hangen, inclusief een opklapluik om de balen meel naar beneden te laten zakken, een grote opslagruimte.” Er liggen kisten vol recreatiemateriaal, tenten en zelfs een complete keukenuitrusting. Terwijl zijn blik lijkt terug te gaan in de geschiedenis, verzucht hij: “ Maar ja, dat was toen.. Er wordt vrijwel geen gebruik meer van gemaakt.”  

Nieuwe bezems gezocht
Al 26 jaar lang is Koonings voorzitter van de club uit Zevenaar. “Veel te lang”, vindt hij. “Het wordt de hoogste tijd dat iemand anders mijn taak overneemt. Waarom? Gewoon, om de bekende ‘nieuwe bezems’.. Een nieuwe man of vrouw brengt ook andere ideeën en een andere aanpak met zich mee. Het is niet goed  voor de club dat ik er al zolang zit. Aan de andere kant is het natuurlijk leuk te ervaren dat het vertrouwen in mij er al zolang is.” Toch was die blik en die verzuchting, toen we het over het niet gebruikte materiaal op zolder hadden, veelzeggend. Koonings: “Klopt. Heel veel zaken draaien niet meer zoals in het verleden. Materiaal wordt daarom ook niet meer gebruikt. We hebben zelfs de grootste moeite dit clubhuis een beetje fatsoenlijk te laten draaien. Het heeft alles te maken met een tekort aan kader. Gewoonweg omdat er geen leden zijn die de handjes uit de mouwen willen steken, en dat is echt jammer! Eerder hebben we daarom meegedaan aan het traject Ouders Graag Gezien. Maar eerlijk gezegd is dat binnen onze club een fiasco geworden. Het was deels ons eigen schuld omdat wij er zelf niet enthousiast genoeg in zijn gegaan, maar ook vanuit de begeleiding van het project..” Koonings is even stil en wikt zijn woorden. “Laten we het er maar op houden dat er geen klik was”, vult hij nu tactisch samen..

Kaderprobleem
“Daarom is er, ondanks dat wij ons onlangs aangemeld hebben voor het Kaderwervingstraject van de NCS,  enige gereserveerdheid over het welslagen ervan, hoewel de eerste bijeenkomst prima is verlopen. Weet dat ook ik die vooringenomenheid opzij moet zetten. Maar ja, dat is soms moeilijk. Als je ziet dat we van een vereniging, die op het hoogtepunt zo’n 800 leden had, terug zijn gevallen naar 350 dan wordt je daar ook niet vrolijk van. De oorzaak is bekend. Met drie zwemlesaanbieders vissen we in dezelfde vijver in Zevenaar en omgeving. Daarnaast worden de ouders van  vierjarige kinderen door het zwembad aangeschreven met een aanbod om daar zwemles te nemen. Zij kunnen van het gemeentelijk ‘registratiesysteem’ gebruik maken, wij niet. Het compromis is nu dat met piepkleine lettertjes wij ook vermeld worden als club waar ze zwemles kunnen krijgen.” En vervolgens cynisch: “Helaas zit bij de brief alleen geen loep om die zin fatsoenlijk te kunnen lezen..”  Samenwerking op praktisch gebied is er met het zwembad echter wel. Fred Koonings: “O ja, als het gaat om de kwetsbare kinderen in onze samenleving, de mindervalide en kinderen met een verstandelijke handicap. Die worden vaak naar ons doorgestuurd. Gewoon omdat iedereen weet dat bij de Watervrienden de leerlingen geen nummer zijn die het ‘kunstje’ zwemmen zo snel mogelijk onder de knie dienen te krijgen. Bij ons hebben de kinderen een naam, die naast het zwemmen, ook leren hoe met elkaar om te gaan, die het plezier van het in het water en om elkaar leren ervaren en die alle aandacht en met soms oneindig geduld begeleid worden om inderdaad ‘vriend’ te worden en te blijven van het element water. Een ‘vriendschap’ die je niet bereikt door alleen het aanleren van een paar zwemslagen.. Het heeft met idealen te maken die je wilt realiseren. Daarnaast zullen we steeds breder moeten leren denken. Zoals bij ons door nog meer aandacht schenken aan het waterpolo en synchroonzwemmen. Laten zien dat wij daarin ook uniek zijn omdat we mensen, die aan verschillende sporten doen, in hetzelfde ‘huisje’ toch verenigen. Maar, ik zeg het nogmaals, dan hebben we wel mensen –dus kaderleden- nodig die daarvoor gaan, die een eigen uitdaging creëren in die ook waar willen maken!”